ای یوسف عالم !

       ای جگر گوشه ی زهرا !

       بیا !

       بیا که جان ها در انتظار تویند !

       بوی پیراهنت چشم دل را بینا می کند ؛ بیا که چشم ها چشم به راه تویند .

       نگاهم را فرش راهت، کاسه ی چشمم را کشکول گدایی نگاهت و کلبه ی قلبم را منزلگاه عشقت می سازم ؛

       آن را با خیال و   خاطر تو آذین می بندم ؛

       بر سردرش نام با صفای تورا می نگارم و به تمنای آمدنت، ای نگار من ! ای امید زندگانی ! ،

       سر سجده به راهت می سایم و آب دیده می افشانم .

       بیا !

       بیا و

      (( در آ

       که در دل خسته

           توان در آید باز

        بیا

        که در تن مرده

             روان در آید باز )) .